Info

Learning a little every day

Posts from the RSS-club Category

Choose another category?

Dankzij een toevallige klik belandde ik op een interessant artikel dat de gevaren en toegevoegde waarde van social media tegen elkaar afzet.

Te beginnen met het negatieve:

Social media can extend the emotion of our words, while obsolescing the linearity of long-form writing. They can retrieve the immediacy of oral communication, with the caution that this can quickly reverse into constant outrage. This is a danger when our existing institutions have lost much of their authority with the public.

Daar staat iets belangrijks tegenover:

We trust people we know. We can get to know people through social media, if we listen and take the time.

B.J. May voegde de daad bij het woord. Hij zette zijn Twitter-account in om juist meer te leren over meningen van anderen. Afwijkende meningen, natuurlijk. Zijn conclusie:

“Every one of my opinions on the issues at hand had been challenged, and most had shifted or matured in some way. More importantly, however, was this: The exercise had taught me how to approach a contrary opinion with patience and respect, with curiosity and an intent to learn, with kindness and humanity.”

Eigenlijk is het dus een kans, die vermaledijde social media. De huidige netwerken zijn alleen niet zo ontworpen dat ze ons faciliteren bij het vinden van afwijkende gezichtspunten. Dat vraagt om goede digitale vaardigheden.

(Sociaal kapitaal, ftw! )

+ high-res version

Elmine gaat podcasten, vanuit een hele duidelijke motivatie:

Ineens viel me op hoe de prestaties van de mannenschaatsers op de olympische spelen langer en prominenter op de voorpagina van nieuwssites stonden dan de prestaties van de dames. Ik las dat het aandeel van vrouwen in de media stagneert, en dat de expert in het nieuws bijna altijd een man is. En als kers op de taart kwam ik erachter dat ik mezelf gelukkig mag prijzen als een arts het op tijd herkent wanneer ik een hartaanval krijg, omdat de symptomen bij een vrouw helemaal niet lijken op het klassieke mannelijk beeld van een hartaanval.

Als tiener, twintiger en dertiger ben er ik altijd van uitgegaan dat ik een gelijkwaardige uitgangspositie had ten opzichte van mannen. De generatie van mijn moeder, en de vrouwen na haar hadden alles wel bevochten, dacht ik. En ik plukte daar toch al de vruchten van? Deels is dat ook waar.

Maar de kloof wordt niet gedicht, en is op sommige vlakken zelfs groter geworden.

Nu ik als veertiger de systematische achterstelling van de vrouw niet meer kan ontzien, voel ik me verplicht bij te dragen aan het verbeteren van het systeem. Maar hoe dan?

Ze denkt dat ze het antwoord gevonden heeft.