Info

Learning a little every day

Frank heeft in 10 dagen een app in elkaar gezet, zonder te programmeren. Een paar jaar geleden kon dat nog niet, want:

Elke app en website die je ziet is geprogrammeerd. Er zijn duizenden, miljoenen regels programmeercode geschreven en miljarden pixels verschoven om de apps mogelijk te maken die je dagelijks gebruikt. Om dat zelf te doen, dan moet je toch in elk geval wat code kunnen schrijven of een ontwerp kunnen maken.

Dankzij een nieuwe generatie online diensten hoeft dat niet meer. Die heten ook wel ‘No Code’ tools, omdat ze je in staat stellen zonder programmeren zelf iets te bouwen. Van een uitgebreide website met CMS tot webwinkel, van betaalde nieuwsbrief tot voice app of van online magazine tot AR/VR/3D-ervaring.

Ryan Hoover vindt dat prachtig:

As creating things on the internet becomes more accessible, more people will become makers.

En daar ben ik(*) het helemaal mee eens.

(*) Nog zo iemand die niet kan programmeren. ;)

Tsjonge, het is alweer 10 jaar geleden dat Steve Jobs de iPad aankondigde. Destijds vond ik dat, als gadget-geïnteresseerde, heel interessant en kon ik niet wachten om de eerste versie aan te schaffen. Die enorm zwaar bleek!

Nu zijn iPads niet meer wegdenken uit ons multi-device-leven, en zijn ze synoniem geworden voor ‘tablet’. En al beklagen echte iPad-liefhebbers zich over het feit dat hun iPad nog steeds niet serieus wordt genomen als apparaat voor productiviteit, het is toch een heel mooi én bruikbaar mediaconsumptie-apparaat geworden. Wat Om Malik 10 jaar geleden al voorspelde:

When I walked out of the Apple event, in an on-camera interview, I told David Carr, media critic for The New York Times, that this device is first and foremost about media consumption. Our world, as I have outlined in many previous writings, is overrun with information. For the past 15 years we have perfected tools for creating information (or content). From camera phones to cheap laptops to open-source blogging platforms, the world of the web has been about creating a tidal wave of media/information/data. What we have used to consume this information is a 30-year-old technology, the personal computer and lately, the cell phone.

Volgens schattingen van Neil Cybart zijn er nu 310 miljoen iPads in gebruik. Zouden AR en VR over 10 jaar net zo groot zijn?

Kashmir Hill:

The privacy paranoid among us have long worried that all of our online photos would be scraped to create a universal face recognition app. My friends, it happened and it’s here.
I’m not sure which is scarier/more desirable. An app that puts a name to a face in seconds, or an app that shows you all the online photos of you that you didn’t realize were there. This app does both, but only law enforcement has access to it, for now.

Clearview AI heeft 3 miljard foto’s van internet verzameld, daar gezichtsherkenningssoftware op losgelaten, en biedt dit nu aan politie en justitie aan als oplossing om snel mensen te kunnen identificeren.

“It’s creepy what they’re doing, but there will be many more of these companies. There is no monopoly on math,” said Al Gidari, a privacy professor at Stanford Law School. “Absent a very strong federal privacy law, we’re all screwed.”

We wisten dat het eraan zat te komen. Maar nu zijn we echt screwed.

In ‘Social Media Manipulation and Democracy: Cambridge Analytica Files on 68 Countries‘ beschrijft Ton wat de HindSight files zijn, en waarom het van belang is dat we hiervan weten:

Since New Year’s day a slow drip of many documents concerning the work of Cambridge Analytica across 68 countries is giving insights in how the combination of consumer tracking and targeted adverts is being used to influence democratic decisions. Not just within a country, but across multiple countries and simultaneously (meaning foreign interests presented as domestic opinions of the electorate in multiple countries). It’s not entirely surprising, these are age old instruments of propaganda, provocation etc, being redeployed in the digital age, which allows an entirely new level of scale and granularity that makes it a much more malicious beast. It’s shocking on two levels. First, it shows there’s a strong need to make radically transparent to people where material they get served in the silos is coming from, why it is being showed to them, whether it’s part of a/b testing or not, and who is paying/taking influence on each item presented to them. Second, even if there should be no effect at all of these type of campaigns (which seems to crop up as a defence here and there), it is revealing that office-seeking clients and political operatives buy into the cynical premise of the entire concept. Which alone should disqualify them from being elected. The clients need to be held more to account, than the service provider, regardless of any illegality on the side of CA.

De documenten zijn gelekt door Brittany Kaiser, met een duidelijke motivatie:

Kaiser, who starred in the Oscar-shortlisted Netflix documentary The Great Hack, decided to go public after last month’s election in Britain. “It’s so abundantly clear our electoral systems are wide open to abuse,” she said. “I’m very fearful about what is going to happen in the US election later this year, and I think one of the few ways of protecting ourselves is to get as much information out there as possible.”

Informatie is macht. Maar als we niet meer kunnen onderscheiden wat informatie en wat manipulatie is hebben we een probleem.

Gisteravond zat ik – flink – wat langer in het OV door een storing op het spoor. Daarbij ontmoette ik toevallig een dame die bij de NS werkt. En we kwamen te spreken over hoe mede-forenzen kunnen reageren op dit soort tegenslagen. Soms zijn ze – wij – heel negatief, maar vaak haalt het juist het menselijke in ons naar boven. Dan ontstaan spontaan gesprekken, bieden mensen elkaar een lift aan of organiseren ze samen vervangend vervoer.

Toekomst van menselijke dienstverlening?

Na via een omweg thuisgekomen te zijn en de kinderen in bed te hebben gelegd opende ik mijn nieuws-app. En het eerste wat ik las was Jason Fried’s artikel over moderne klantvriendelijkheid, of het gebrek daaraan: I went to see a movie, and instead I saw the future.

We asked for a refund. They pointed us to the box office. We went there and asked for a refund. The guy told us no problem, but he didn’t have the power to do that. So he called for a manager. The call echoed. Everyone looked around.
Finally a manager came over. We asked for a refund, he said he could do that. We told him we purchased the tickets through Fandango, which complicated things. Dozens of people lined up behind us. The refund process took a few minutes.

Daarbij was er geen moment dat iemand van het personeel verontschuldigingen aanbood, of het initiatief nam om de andere bezoekers te informeren over het feit dat er iets met de filmvertoning mis was.

This is the future, I’m afraid. A future that plans on everything going right so no one has to think about what happens when things go wrong. Because computers don’t make mistakes. An automated future where no one actually knows how things work. A future where people are so far removed from the process that they stand around powerless, unable to take the reigns. A future where people don’t remember how to help one another in person. A future where corporations are so obsessed with efficiency, that it doesn’t make sense to staff a theater with technical help because things only go wrong sometimes. A future with a friendlier past.

Dat denk ik ook. En wat hij aanhaalt: waarschijnlijk zal het hoger management op basis van de cijfers oordelen dat het incident correct afgehandeld is.

Zo zonde. Want juist die menselijke kant maakt het verschil. Helemaal voor bioscoopbezoeken, want daar draait het toch juist om de ervaring!

Management is het probleem

Verderop stuitte ik op Harold Jarche’s kijk op waarom management het grootste obstakel is voor thuiswerken binnen organisaties. Dat leek niet gerelateerd aan het bovenstaande, maar toen las ik:

The dominant management model is reinforced by an expressed attitude that human work is something that can be broken into components and used like bits of machinery.

Dat lijkt precies te slaan op de situatie in de bioscoop die Jason Fried bezocht. Jarche denkt dat de transitie naar een netwerksamenleving dit soort problemen zal oplossen. Maar dat vraag ik me af…

Sinds Safari op macOS de meest energie-efficiënte browser is, is het mijn favoriet. Alleen sluit ik soms per ongeluk Safari met ⌘Q als ik eigenlijk alleen de huidige tab wil sluiten (⌘W). Speciaal om dat te voorkomen heeft John Gruber een AppleScript gemaakt.

Die installeer je zo:

  • Installeer eerst FastScripts.
  • Kopieer het script (backup) en sla het op in ~/Library/Scripts/Applications/Safari/prevent_cmd_q_safari.scpt
  • Stel in de FastScript-voorkeuren onder Script Shortcuts in je nieuwe AppleScript met ⌘Q geactiveerd wordt:

    Screenshot van de FastScripts voorkeuren

Dan werkt het direct.