Info

Learning a little every day

Gratis tip van Bart Breij (@Scarbir):

Jongens! 🚨 Van allerlei mensen uit m’n omgeving is hun WhatsApp gehackt.Dat kan je voorkomen met een extra beveiligingscode op je WhatsApp!

Dat doe je zo:

  • Ga in WhatsApp naar: Instellingen —> Account —> Verificatie in twee stappen
  • Kies ‘Inschakelen‘.
  • Nu word je gevraagd een PIN van 6 cijfers op te geven. Dat doe je twee keer.

Alles bij elkaar is het nog geen minuut werk. Een heldere uitleg-video voor Android-gebruikers vind je op de WhatsApp-website.

Er is wel iets dat je moet weten:

Let op: Om te zorgen dat je je PIN niet vergeet, vraagt WhatsApp je regelmatig om je PIN in te voeren. Het is niet mogelijk om dit uit te schakelen zonder de functie Verificatie in twee stappen uit te schakelen.

Af en toe die PIN moeten invoeren is geen probleem als daarmee je WhatsApp niet meer gehackt kan worden.

P.S. Persoonlijk blijft Signal mijn favoriete, veiliger WhatsApp-alternatief

Twee flessen zelfgemaakte citroen-gemberlimonade op een aanrecht

Met het prachtige weer van de laatste weken is een glas goede limonade echt genieten. En helemaal als het huisgemaakte citroen-gemberlimonade is.

In het kader van quarantaine-huisvlijt (de variant waar buren geen last van hebben 🔨) een recept van collega B.:

Ingrediënten

  • 400 gr suiker
  • 1 citroen
  • 2 limoenen
  • 3 stengels citroengras
  • 125gr verse gember

Bereiden

Citroen en gember in een pan op fornuis

De citroengras had ik niet samengebonden.

Rasp de schil van de citroen (alleen het gele gedeelte, de toplaag) en pers de citroen en de limoenen uit.

Doe de suiker met het sap, de citroenrasp en 1 liter water in een pan. Snij de stengels van het citroengras doormidden, leg er een knoop in en doe ze er bij. Schil de gember, snij in kleine stukjes en doe deze stukjes ook in de pan. Laat ongeveer 20 minuten koken op laag vuur.

Haal daarna de pan van het vuur en laat een nacht staan met de deksel op de pan om alles goed in te laten trekken. Giet de volgende ochtend alles door een bolzeef of kaasdoek en giet in de gesteriliseerde flessen. 

Het lekkerst vind ik het met licht bruisend water en een paar ijsblokjes. Enjoy

Er bestaat een bruikbaar alternatief voor Google’s reCAPTCHA, leerde ik gisteren van Nick Heer’s artikel Cloudflare Announces Switch From Google’s reCAPTCHA to hCAPTCHA:

I had never heard of hCAPTCHA before seeing it across Cloudflare protected websites, but it is promising to see alternatives to Google-owned properties used at such a large scale.

Goed om te weten.

(CAPTCHA staat trouwens voor Completely Automated Public Turing Test to Tell Computers and Humans Apart.)

Maxim Februari over die corona-apps en databescherming in Gruwelijk misverstand: ‘privacy’ is het punt niet:

Nu snapte ik het gruwelijke misverstand pas. Ik roep al eeuwen dat databescherming niet om privacy gaat. Maar nu begrijp ik pas dat je die bescherming, door haar wel onder de noemer ‘privacy’ op te voeren, als een private kwestie kunt beschouwen. Ten onrechte! Databescherming is niet een privaat, maar een algemeen belang en ligt in het hart van de rechtsstaat.
Als je het land gaat besturen met data, en dat zal in deze nieuwe coronasituatie versneld gaan gebeuren, moet je goed bedenken wat dat betekent voor de fundamentele beginselen van de rechtsstaat. Voor het legaliteitsbeginsel, de toegang tot de rechter, de betrouwbaarheid van de overheid en het recht op gelijke behandeling. ‘Privacy’, met zijn associatie van een luxe privéleventje, beschrijft dat terrein in de verste verte niet.

Google en Apple voegen half mei nieuwe functionaliteit toe aan Android en iOS om het registreren van mogelijke coronavirus-contacten mogelijk te maken. Contact tracing, noemen ze het. En het wordt een privacy-vriendelijker optie gebaseerd op Bluetooth LE (nerdy PDF alert).

De Nederlandse corona-apps

Die gedeelde aankondiging sluit natuurlijk perfect aan op het nieuws van afgelopen dinsdag dat de Nederlandse overheid twee corona-apps gaat ontwikkelen. Want de eerste daarvan zou moeten gaan bijhouden bij wie je in de buurt bent geweest. Zodat je een signaal kan krijgen, of geven, als je mogelijk contact hebt gemaakt met iemand die (later) positief getest wordt.

“Maar hoe gaat dat dan werken?”, vroeg men zich af. En zullen veiligheid en privacy voldoende gegarandeerd zijn? Tech-journalisten Daniël Verlaan (RTL) en Joost Schellevis (NOS) legden toen allebei uit hoe die apps kunnen gaan werken:

  1. Centrale data-opslag: de eerste optie -is- was het bijhouden van GPS-locaties van telefoons met een app. Die locatiedata zou centraal in een database worden opgeslagen, zodat bij een besmetting iedere persoon die in de buurt van de besmetting was geweest geïdentificeerd en gewaarschuwd kon worden. Daarmee weet de beheerder van de database waar iedereen is geweest.
  2. Decentrale data-opslag: iedere telefoon registreert met behulp van Bluetooth bij welke andere apparaten je in de buurt bent geweest. Die gegevens worden versleuteld opgeslagen op de telefoon, en periodiek wordt een lijst met besmette ‘telefoons’ opgevraagd en vergeleken met jouw lokale registratie. Op die manier worden jouw bewegingen dus niet centraal gedeeld. Zo’n app is in Singapore ingezet (meer info).

Nederlanders verplichten zo’n app te installeren lijkt juridisch trouwens wel mogelijk. Maar dat terzijde.

Techniek & privacy

Google en Apple kiezen voor de decentrale optie, die op termijn zelfs op besturingssysteem-niveau in Android en iOS geïmplementeerd wordt. Apple verwoordt het zo:

First, in May, both companies will release APIs that enable interoperability between Android and iOS devices using apps from public health authorities. These official apps will be available for users to download via their respective app stores.
Second, in the coming months, Apple and Google will work to enable a broader Bluetooth-based contact tracing platform by building this functionality into the underlying platforms. This is a more robust solution than an API and would allow more individuals to participate, if they choose to opt in, as well as enable interaction with a broader ecosystem of apps and government health authorities.

In eerste instantie moet iedereen dus apps van overheden installeren, waarmee onze telefoons kunnen gaan bijhouden bij wie we in de buurt zijn geweest. In de tweede fase wordt de contactregistratie ingebouwd in de mobiele besturingssystemen, waarna overheidsapps toegang kunnen krijgen tot die data.

Terug naar de uitleg van The Verge:

The system also takes a number of steps to prevent people from being identified, even after they’ve shared their data. While the app regularly sends information out over Bluetooth, it broadcasts an anonymous key rather than a static identity, and those keys cycle every 15 minutes to preserve privacy. Even once a person shares that they’ve been infected, the app will only share keys from the specific period in which they were contagious.
Crucially, there is no centrally accessible master list of which phones have matched, contagious or otherwise. That’s because the phones themselves are performing the cryptographic calculations required to protect privacy. The central servers only maintain the database of shared keys, rather than the interactions between those keys.

Op papier klinkt het goed. Een vraagteken voor mij was of en hoe een telefoon kan schatten hoe dichtbij een andere telefoon is gekomen. Warempel is dat via Bluetooth enigszins mogelijk met RSSI:

RSSI staat voor received signal strength indicator. Het is een indicatie van het ontvangen (in dit geval) Bluetooth signaal. Het zegt iets over het ontvangen bereik. Zo ongeveer ieder apparaat heeft een ander zendvermogen. Op basis van de RSSI value kan je alleen iets zeggen over hoe goed het bereik is. Wanneer je het te verwachten zendvermogen (op basis van een vooraf samengesteld profiel per apparaat) toevoegt aan de berekening kan je een nauwkeurige schatting maken van de afstand tussen de twee apparaten.

Al lijkt dat niet heel precies (technische uitleg).

Technisch en maatschappelijk is dit enorm interessant. Ik ben benieuwd waar het de komende weken en maanden naartoe gaat.

Dat Helvetica een populair lettertype is weet iedereen. Maar hoe bijzonder, en wat dit lettertype allemaal bij mensen heeft losgemaakt, daar had ik geen idee van. Tot Gary Hustwit’s documentaire Helvetica (2007). Daarin neemt hij ons mee langs:

  • de creatie van Helvetica door Max Miedinger en Eduard Hoffmann.
  • hoe Helvetica precies op het juiste moment kwam voor de Modernistische designers.
  • op welke manier het schreefloze lettertype binnen enkele decennia graphic design compleet veranderde.
  • hoe dat een tegenbeweging uitlokte,
  • tot aan de geleidelijke herwaardering van Helvetica.

Mondrian Stamps WIm CrouwelInteressant is de uitgebreide Nederlandse inbreng van Wim Crouwel en Experimental Jetset. Maar het mooist zijn alle shots die nonchalant laten zien hoe vaak Helvetica over de hele wereld in de openbare ruimte wordt gebruikt. Aanrader!

Je kunt Helvetica on-demand bekijken (€) via Vimeo-on-demand. En in deze corona-periode maakt Hustwit elke week een andere documentaire gratis beschikbaar, deze week is dat Objectified.

We zitten aan het eind van de eerste week social distancing. En dat voelt nog steeds heel vreemd.

Net als Frank was ik de hele week veel meer bezig met het nieuws en Twitter dan normaal. Om heel objectief te volgen hoe het coronavirus om zich heen grijpt, maar vooral ook om mezelf af te leiden van mijn zorgen over wat er gebeurt. En die onzekerheid went nog niet…

Het is gek om niet meer met anderen af te spreken. Raar om afstand proberen te houden als ik boodschappen ga doen. Vreemd om ineens continu met z’n viertjes thuis te zijn, al is het vaak ook erg gezellig. Lastig om een goed evenwicht tussen thuiswerken, aandacht voor de kinderen, schoolwerk, voldoende bewegen en buiten zijn en tijd voor jezelf. En dat kan natuurlijk niet perfect, het is geen business as usual. Meer een pas op de plaats.

Wij proberen om het social distancing heen te werken door meer te videobellen met vrienden en familie. Onze eerste geslaagde borrel op afstand (ReMiBo) is al geweest, en de volgende is gepland. Oma heeft L. (5 jaar) al twee keer via FaceTime voorgelezen en de oudste (9) zat vanmiddag gezellig met een schoolvriendje te WhatsApp-videobellen.

Voorlezen via FaceTime door oma.

Qua thuiswerken hebben we het geluk dat we een goede thuiswerkplek hebben, maar vooral dat we de aandacht voor de kinderen kunnen verdelen. Terwijl de een ongestoord op zolder via Zoom of Teams overlegt, kan de ander ze aan de slag helpen en ook geregeld buiten laten spelen. School heeft voor allebei een digitale klaslokaal opgezet, dus ze kunnen daar ook communiceren en taken ophalen. .

Om in beweging te blijven probeer ik telefonisch overleg (1-op-1) al wandelend door de wijk te doen. En de weggevallen forenstijd vul ik voor een deel met rondjes hardlopen. Bijkomend voordeel is dat ik daarmee mijn hoofd weer iets leger maak. 🏃‍♂️